16 maart 2017

Leren leven met je fouten – Overdenking

Geschreven door Arie Boertje

We kregen van onze oud-Hoogevener, Ds. Jan Klijnsma uit Delft, de volgende overdenking (waarvoor veel dank!).

Leren leven met je fouten

Als u dit leest gaat de zogenaamde lijdenstijd beginnen. Tijd voor bezinning op jezelf en de plaats die je in de wereld in neemt. Welke impulsen gaan er van deze tijd uit voor jezelf. Spanningen zij er volop in de wereld. Het zou heel bijzonder zijn als twee elkaar uitsluitende meningen rustig tegenover elkaar konden blijven staan. Zonder te schreeuwen en zonder te gillen, zoals men zong in de oude Tv-serie ‘Ja zuster, nee zuster’. Of zonder direct naar een oplossing te zoeken. Wat zou het goed zijn als beide partijen de spanning konden uithouden en samen rustig naar het conflict konden kijken.

Om die spanning te kunnen uithouden is het een voorwaarde dat je je op je gemak voelt bij jezelf, dat je enigszins inzicht hebt in wie je bent, dat je niet (meer) wegloopt voor de min of meer ontluisterende waarheid, dat je niet wegduikt.

Een verhaal over de mens die in het reine probeert te komen met zichzelf voordat hij de confrontatie aan kan. Het staat in Genesis 32 en 33. Jakob is volledig op zichzelf aangewezen. Hij vecht met een onbekende in de nacht. In de mystiek spreken ze over de donkere nacht van de ziel. Het gevecht speelt zich af op de grens van leven en dood, echt en onecht. De levensvragen doen zich voor. Wie ben ik? Wat wil ik? Wat stelt het tot nu toe allemaal voor? Wat heb ik er tot nu toe van terecht gebracht?

Vechten in de nacht. De uitkomst is dat Jakob niet langer wegloopt voor de breuken en scheuren die hij heeft opgelopen in zijn leven en de schade die hij heeft aangericht in andermans leven. De onbekende vraagt naar zijn naam. Iemands naam vertelt immers veel over hem of haar! Hij noemt zijn naam: Jakob, pootjehaker, bedrieger. Ik ben Jakob. Het is alsof hij biecht. Mooier wil hij het niet maken en hoeft dat ook niet meer te doen. Inderdaad ik ben Mister List en Bedrog. Ik ga niet krampachtig met mijn schaduwzijde om. Ik ontken het niet”. Geen inbeelding meer, geen verkleedpartijen. Niet meer wegduiken. Gewoon helemaal echt.

Ik vind het dan wonderlijk, als er niets meer opgehouden hoeft te worden, als de bodem bereikt is, als er diep is afgedaald, dat er dan iets nieuws gaat gebeuren. Een begin van opstanding als je je eigen toestand echt onder ogen ziet. Leren leven met je fouten en lijden zodra je in ziet en erkent dat ze bij je horen.

Jakob krijgt een nieuwe naam. En met die naam ook een uitzicht op een nieuwe toekomst.

Ruzie, oorlog, droevige levensgeschiedenissen, nare mensen: het is er allemaal en doet zich steeds weer voor. Dat andere is er ook. Zulke gebeurtenissen, voorvallen en mensen zijn niet afgesneden van de toekomst. Er is een weg te vinden.

Zo kreeg het leven van Jezus pas zijn enorme betekenis na zijn dood. Zijn verzet tegen zijn komende dood was pas gebroken toen hij zich realiseerde dat dit bij hem hoorde.

Eerst moet je door een aantal ervaringen heen om een andere weg te kunnen ervaren. Ik trof dat prachtig aan in een gedicht van Ida Gerhard, dat ik u mee wil geven:

Kinderliedje

`k Moest dwalen, `k moest dwalen
langs bergen en langs dalen;
zo zong het in mijn kindertijd,
nog wordt het hart mij weerloos wijd
bij `t simpele herhalen,
`k moest dwalen.-

Een vragen, een vragen
werd dwingend meegedragen
als `t zingen door de ronde ging;
een eind’loze verwondering
kwam stilaan in mij dalen,
`k moest dwalen.-

Ontwaren, ontwaren
van verten die er waren,
van heuvels waar de voeten gaan,-
maar eenzaamheid kwam bonzend slaan
in `t hart bij het herhalen
`k moest dwalen.-

Na jaren, na jaren
hoe bitter werd het te ervaren
levens verlangen, levens pijn
gevangen in dit klein refrein,-
geluk nooit te behalen,
`k moest dwalen.-

Ds. Jan. F. Klijnsma

Gerelateerd